tussen ons in

'Tussen ons in'

 

Voor mijn moeder,

Kon iemand me maar leren hoe je je hoort te gedragen op dagen waarop het verdriet haast niet te bevatten is. Vier maanden geleden is het nu. En er gaat geen moment voorbij waarbij ik niet aan je denk. Afscheid nemen van het leven, dat is iets wat we eigenlijk beiden aan het doen zijn. Jij iets eerder dan ik. Langzaam neem ik afscheid van jouw levendigheid.

Verwacht ik stiekem niet meer dat je de telefoon opneemt, en schrik ik niet langer als iemand me sterkte wenst. Gek, dat alles op een bepaalde manier went. Ik ben gaan lopen, door de natuur. De plek waar jij nu ligt is prachtig dat ik me haast niet kan voorstellen dat de schoonheid van zo’n plek samengaat met intens verdriet.

Alsof de schoonheid iets van de pijn wegneemt.

Met dit project breng ik een ode aan de natuur, waarin de natuur niet zozeer als metafoor van het leven fungeert, maar als bewijs van het leven; troost. Een afbeelding biedt soms meer troost dan de daadwerkelijke ervaring zelf, misschien omdat de wereld waarin we leven soms zijn romantiek verloren is. Dat we zijn afgestompt voor de werkelijke schoonheid, en deze alleen nog maar kunnen aanschouwen als deze vertaald is naar een kunstwerk. Met dit project wil ik de kijker uitdagen om de natuur te ervaren en haar troost te aanvaarden.

Omdat de natuur mij in deze moeilijke tijd ook troost biedt.

 

We wandelen van A naar B.

Van het begin naar het einde.

 

 

Tussen ons in, 2015

Publicatie

28 pagina’s

29,7 x 21,0 cm

Oplage van 25